Op mijn 65e verjaardag waren mijn kinderen het weer eens “vergeten”—vijf jaar op rij, steeds dezelfde cruise, steeds dezelfde excuses. Toen belde mijn advocaat met de laatste wens van mijn oom, en tegen zonsondergang had ik de sleutels van een huis aan zee genaamd Seaglass in handen, klaar om niet langer een makkelijke prooi te zijn, maar om zelf uitgekozen te worden.
Het sms’je kwam precies op tijd, vlak voor twaalf uur ‘s middags op mijn vijfenzestigste verjaardag. “Mam, we zitten allemaal…