Tijdens een brunch in de Garden District hief mijn moeder haar mimosa en glimlachte: “Als het niet om medelijden ging, wie denk je dat je dan had uitgenodigd?” Ik nipte rustig aan mijn koffie alsof ik het niet hoorde en liet de rest van de tafel gewoon doorgaan met hun toneelstukje. Die avond, in mijn appartement in Houston, opende ik mijn laptop, bekeek ik alle gedeelde bestanden die op mijn naam stonden en stuurde ik een kort e-mailtje naar mijn oude advocaat. Een paar dagen later belde mijn broer me constant op… – Nieuws
Het eerste wat ik me herinner, is hoe de lepel steeds tegen mijn koffiekopje tikte. Niet de muziek die uit…